Ziya Ertekin alias DJ Blue Flamingo kwam kort geleden met zijn tweede album op Excelsior Recordings. Ook dit keer kwam de verzamelaar van 78-toerenplaten met bijzondere vondsten. Het album ‘Congo Jazz’ is een handreiking naar diegenen voor wie het 78-toerentijdperk nog onontgonnen gebied is, zonder dat de doorgewinterde muziekgravers onder ons zich te kort gedaan hoeven te voelen.

Deze week komt Blue Flamingo met de vinyl release van ‘Congo Jazz’. Naast de drie mixen van de CD-versie, heeft Ziya Ertekin een extra mix toegevoegd. Ertekin over deze selectie: “Zo’n anderhalf jaar geleden kwam ik in het bezit van een hele partij 78-toerenplaten van het Senafone label. Deze platen werden voor de Compagnie Francaise del Afrique Occidentale (CFAO), een Franse rederij en handelsmaatschappij, geperst in Engeland voor de Afrikaanse markt. Senafone maakte voornamelijk opnames in Lagos, Nigeria, maar bracht ook Ghanese muziek uit. De tijdspanne waarbinnen Senafone opereerde viel samen met wat men is gaan betitelen als “de gouden periode van de Nigeriaanse hilife” Op de bonus “mix” voor de LP versie van ‘Congo Jazz’ is een dwarsdoorsnede te horen van wat Senafone te bieden had: hilife, calypso, swing en gitaar bands.” De LP-versie van ‘Congo Jazz’ verschijnt op dubbel 180 grams vinyl, in een hoes van Kraftkarton met de hand genummerd in een beperkte oplage van 300 stuks. Uiteraard is ook boekje bijgesloten met achtergrondinformatie over de tracks.

Blue Flamingo is inmiddels bevestigd voor een optreden op North Sea Jazz in Rotterdam. Op zondag 11 juli staat hij in de Tigris zaal van 16:00 tot 18:45 uur.

Ziya Ertekin, alias Blue Flamingo, heeft drie nieuwe muzikale reizen samengesteld uit zijn verzameling 78-toerenplaten. Net als Blue Flamingo’s eerste verzamelaar (78 r.p.m.) is deze cd een handreiking naar diegenen voor wie het 78-toerentijdperk nog onontgonnen gebied is, zonder dat de doorgewinterde muziekgravers onder ons zich te kort gedaan hoeven te voelen: Congo Jazz.

Het album wordt op donderdag 15 april gepresenteerd in de bovenzaal van Paradiso. Vanaf 20:30 uur draait DJ Blue Flamingo uit zijn collectie platen en zal zelf ook spelen. Oude animatiefilms op de muur van Paradiso zorgen ervoor dat je ook visueel meegevoerd wordt naar de jaren ’20, ’30 & ’50, de tijden van Congo Jazz.

Over ‘Congo Jazz’ schreef Revolver (****): “Net zoals op het eerste deelheeft deze muziekarcheoloog gekozen voor drie naadloos aan elkaar gemixte stijlen: Jungle Crawl met swingende Congolese rumba uit de jaren vijftig en
That Old Time Religion met bevlogen gospel van Mahalia Jackson en The Happyland Singers. Bij het horen van deze zorgvuldig geselecteerde muziekparels uit een ver verleden gaat de tijd vanzelf langzamer tikken.”
‘Congo Jazz’ verschijnt eind april in een vinyluitgave met daarop een vierde mix met nog meer zeldzame stukken.

Op deze avond introduceert Excelsior Recordings tevens haar nieuwste signing Lella Fathia, de formatie rond de van origine Marokkaanse Fathia Bazi. Fathia’s stem heeft verschillende kanten. Ze kan heel lief en zacht klinken, maar ook ruw of juist soulful, maar bijna altijd wel met een blue note. Soms lijkt het of ze regelrecht uit de katoenvelden van Mississippi is geplukt, terwijl ze toch echt gewoon uit het Brabantse Asten komt.

Blue Flamingo: www.ziya.nl
Lella Fathia: www.lellafathia.nl
–

Voor zijn nieuwe CD heeft 78-toerenverzamelaar en DJ Ziya Ertekin alias “Blue Flamingo” drie nieuwe muzikale reizen samengesteld. Deze CD is wederom een handreiking naar diegenen voor wie het 78-toerentijdperk nog onontgonnen gebied is, zonder dat de doorgewinterde muziekgravers onder ons zich te kort gedaan hoeven te voelen. De eerste beperkte oplage zal met drie verschillende covers verschijnen; in oker geel, paars en groen. Het album wordt gepresenteerd in Jazzkelder C5 in Rotterdam op 5 maart.

Voor de eerste mix, die bestaat uit hot jazz jungle exotica uit de jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw, is Blue Flamingo behoorlijk diep het stof ingedoken. Zo is de eerste plaat van deze mix, I’m Mister African van Leon Rene’s Orchestra, bijvoorbeeld nooit officieel uitgebracht. Ziya heeft dit nummer op zijn CD kunnen zetten doordat hij stuitte op de masterpersing van deze plaat.

De tweede mix bestaat uit 78-toerenplaten uit voormalig Belgisch Congo waar, onder invloed van de Cubaanse son en rumba, één van Afrika’s eerste moderne populaire muziekstijlen ontstond.

“The foundation for modern Congolese music was laid in the 1930s, when the first 78 r.p.m. records, containing music from Latin America, reached the capitals of both Congos. These records were hugely popular with the young urban population, who were completely captivated by this music. Records had reached Central Africa before, but nowhere, not even in early jazz, was their ancestors’ legacy as clearly present as it was in the rhythms of Central and South America. It felt as if a part of Africa was returning home again. It was a homecoming that rooted deeply and fused rapidly with other Congolese traditions into something entirely authentic”

De invloed van gospelmuziek op het ontstaan van de soul muziek is al vaak en uitvoerig beschreven. Toch kennen maar relatief weinig mensen de man die de Afro-Amerikaanse religieuze muziek een ziel gaf en terloops de term Gospel muziek introduceerde: Thomas A. Dorsey. De laatste mix is opgebouwd rond een unieke Dorsey opname.

“In the last song of my gospel mix, you hear Thomas A. Dorsey himself singing his composition “Hide me in Thy Bosom.” This was a huge gospel hit for Sister Rosetta Tharpein 1937. This recording is one of the most extraordinary 78 r.p.m. records I have in my collection. It’s a demo recording from the thirties that was engraved one-on-one onto an acetate disc in the recording studio. It’s likely that this is the only copy in the world.”

BLUE FLAMINGO goes BIG EASY (deel2)
Hula Mae’s Laundry, tegenover het Louis Armstrong Park, mag binnen de muziekgeschiedenis gezien worden als gewijde grond. In de jaren ’50 bevond zich in dit pand Cassimo Matassa’s J&M Music Shop. Het bij de voordeur in de vloer ingelegde J&M logo herinnerd nog aan deze tijd. Achter in de zaak, op de plek waar mensen nu hun natte was in de droger stoppen, werd muziek geschiedenis geschreven. Hier bevond zich de opname studio waar Fats Domino en Dave Bartholomew sleutelden aan wat de ‘New Orleans Sound’ zou gaan heten. Blue Berry Hill, I’m Walking en Ain’t That a Shame werden hier opgenomen. Ray Charles nam er zijn eerste hits voor Atlantic op. Little Richard bijna al zijn grote hits voor Specialty waaronder Tutti Frutti, Lucille en Good Golly Miss Molly. Zes jaar voordat hij de wereld zou veroveren met zijn Great Balls of Fire, nam een zestienjarige Jerry Lee Lewis hier zijn eerste demo op. Roeland Byrd alias Professor Longhair, Huey Smith, Lloyd Price, Smiley Lewis, Tommy Ridgley, Lloyd Glenn, Paul Gayten, Lee Allen, Shirley & Lee en Joe Turner zijn slechts een greep uit de vele artiesten die vanuit dit gebouw hun stempel hebben gedrukt op de geschiedenis van de R&B, Rock ‘n Roll en vroege Soul. Ik kan bijna niet wachten tot ik genoeg vuile was heb verzameld om weer naar de wasserette te gaan.

BLUE FLAMINGO goes BIG EASY (deel 3)
Terwijl mijn was in de droger zat las ik in de Times-Picayune, de belangrijkste krant van New Orleans, dat er dezelfde middag een Jazz funeral zou plaats vinden. Dit maal was er echter niemand overleden, maar betrof het een ludieke actie van een groep Saints suporters die bekend stond als de Aints. Zij schaamden zich zo voor de resultaten van hun footballteam dat zij jaren geleden met papieren zakken over hun hoofd bij wedstrijden begonnen te verschijnen. Zij knipten twee gaten in de zak om de wedstrijd te kunnen gade slaan en een extra groot gat om toch alle versnaperingen tot zich te kunnen nemen. Zoals zoveel dingen in deze stad werd dit al snel folkloristische traditie. Onlangs wonnen de Saint tegen ieders verwachting in de Super Bowl. Een enorme opsteker voor de stad die met Katrina een haast onoverkomelijke klap te verwerken kreeg. De overwinning viel samen met de Mardi Gras en volgens velen heeft de stad sinds jaren niet meer zo uitzinnig feest gevierd. De hele stad hangt vol met Saint vlaggen en het is nog steeds het gesprek van de dag.
Enfin, de Aints achtten de tijd na deze grote overwinning rijp om hun papieren zakken ten grave te dragen.
De parade zou, hoe kan het ook anders, starten in de Afro-Amerikaanse wijk Treme. Toen ik daar aankwam was de sfeer al broeierig. De brass band stond op het punt om te vertrekken. Op een kar, die werd getrokken door twee witte paarden, hadden de Aints een doodskist geplaatst met daarin hun zakken. Ik hield mijn camara in de aanslag. Een tuba zette een funky baslijn in. Na twee maten viel ook de rest van de band in. Versierde parasols gingen de lucht in en de stoet kwam in beweging. Ik had mijn camera net aangezet toen ik in mijn lens een bekend gezicht herkende. Was dat Lenny Kravitz? Ik volgde hem met mijn camera. Hij draaide zich lachend om en zei:’ What’s up man?’ Dansend in de menigte volgde ik de band de hele route tot aan Frenchmenstreet. Ik kon wel huilen van geluk. Een echte second line parade en daar hoefde niemand voor te sterven.
Ik hoorde achteraf van een Aint dat Kravitz evenals enkele andere sterren zo nu en dan met een zak over zijn hoofd mee ging om anoniem naar een wedstrijd te kunnen kijken. Ik weet niet of dat waar is. Maar wat heeft een superster als Kravitz anders te zoeken in een rauwe buurt als Treme.

Stay tuned!
ZIYA ERTEKIN alias BLUE FLAMINGO

Ik hou van muziek. Ik ken geen kunstvorm die zo direct binnenkomt, emoties overbrengt en bespeelt. Het is zo krachtig dat het mensen spontaan kan laten lachen of huilen, verborgen verlangens laat opborrelen, massa’s kan opruien of nog sterker, zelfs de meest gereserveerden onder ons verleidt te gaan bewegen op haar pulsen.

Het meest uitzonderlijke is misschien nog wel dat muziek het vermogen heeft om zich te hechten met onze herinneringen en dromen. Muziek is onzichtbaar, niet tastbaar of materieel. Ik denk niet dat wij ons kunnen voorstellen welk een verbazing het moet hebben gewekt toen Edison in 1887 ontdekte hoe hij zoiets ongrijpbaars als geluid kon vangen. De 78−toeren plaat is voor mij de mooiste vorm waarin dat wat onzichtbaar is visueel wordt en het niet tastbare, materieel.

Gestold geluid; inktzwart. Het zijn kleine kunstwerkjes. Wellicht ben ik bevooroordeeld. In een wereld die steeds meer gericht is op gemak, gaat het bij het verzamelen van 78−toeren platen juist om de mateloze bereidheid om moeite te doen voor een bijzondere ervaring. Ik hoop dat ik met deze cd iets van dit alles kan overbrengen op u, de luisteraar.”

Op vrijdag opent Roosbeef het festival in de India. De band rond Roos Rebergen bracht het album ‘Ze willen wel je hond aaien, maar niet met je praten’ uit en verkocht daarmee een groot aantal clubs uit. Het album is genomineerd voor een 3VOOR12 Award.

Vrijdag- en zaterdagavond zal Ziya Ertekin alias Blue Flamingo weer 78-toerenplaten draaien. Blue Flamingo komt dit najaar met een vervolg op het succesvolle ’78 r.p.m.’.

2009 is nog steeds het jaar van De Staat. Nadat de band van Torre Florim Noorderslag overwon, volgden festivals als Parkpop, Dour, Sziget en Pinkpop. Lowlands gaat hoogstwaarschijnlijk ook overstag. Op zondag in de Grolsch. Vanaf 10 augustus is de Habibi EP digitaal beschikbaar. Het album ‘Wait For Evolution’ is genomineerd voor een 3VOOR12 Award.

Meer feest op Lowlands; The Madd presenteert het tweede album op het festival: ‘The Madd Are Pretty Quick’. The Madd bracht onlangs met Dio de single ‘Baby’ uit. Samen met Dio speelt de band in de India.

Om 19:30 uur is het andere koek. Als er een band is met een uitmuntende live-reputatie, dan is het Triggerfinger wel. Laat je omver blazen door de Rock van onze zuiderburen. Drie mannen in een strak pak brengen je de meest gruizigste rock & roll in de Charlie-tent. Niet te missen!

Ergens in de zaterdagochtend staat GEM ergens een mini-concert te geven op de camping. De voorbode voor het optreden in de India-tent, waar GEM vanaf 14:50 uur gaat rocken. In een klein uur zal GEM veel van de nieuwe plaat NEW spelen, maar ook nummers van de twee voorgangers. Way to go!

Het meest uitzonderlijke is misschien nog wel dat muziek het vermogen heeft om zich te hechten met onze herinneringen en dromen. Muziek is onzichtbaar, niet tastbaar of materieel. Ik denk niet dat wij ons kunnen voorstellen welk een verbazing het moet hebben gewekt toen Edison in 1887 ontdekte hoe hij zoiets ongrijpbaars als geluid kon vangen. De 78-toeren plaat is voor mij de mooiste vorm waarin dat wat onzichtbaar is visueel wordt en het niet tastbare, materieel.

Gestold geluid; inktzwart. Het zijn kleine kunstwerkjes. Wellicht ben ik bevooroordeeld.

In een wereld die steeds meer gericht is op gemak, gaat het bij het verzamelen van 78- toeren platen juist om de mateloze bereidheid om moeite te doen voor een bijzondere ervaring. Ik hoop dat ik met deze cd iets van dit alles kan overbrengen op u, de luisteraar.