Leather On My Soul – EXCEL96161
Released: 18-09-2008
Tracks:
CD1
01. You lost it
02. Woman
03. Leather on their soul
04. Circles
05. Some boys
06. Right to know
07. Ira
08. Winner
09. Right beside
10. Freaky
11. If we were alone
12. Why should I want you
CD2
01. Woman
02. You lost it
03. If we were alone
04. Ira
05. Leather on their soul
06. Some boys
07. Why should I want you
08. Winner
09. Right beside
10. Right to know
11. Circles
12. Freaky
Press on ‘Leather On My Soul’
De Volkskrant
Henk Koorn van Hallo Venray heeft datzelfde larmoyante als Gelb in zijn manier van zingen. Ook bij hem verlies je wel eens de aandacht, maar op Leather On My Soul verslapt de spanningsboog geen moment, terwijl het hier toch een dubbel-cd betreft. De twaalf liedjes worden twee keer uitgevoerd: akoestisch en elektrisch, maar de arrangementen zijn steeds zo verschillend dat je pas na een paar draaibeurten doorkrijgt dat op beide cd’s dezelfde liedjes staan.
You Lost It is bijvoorbeeld de ene keer een spectaculair rocknummer met surfgitaren en op de andere cd een bezwerend popliedje in de Lee Hazlewood-traditie.
Wanneer Hallo Venray rockt dan klinken ze ook echt lekker gemeen, dankzij de voortreffelijke robuuste productie. Maar de rustige ‘acoustic version’is aan de andere kant juist weer zo mooi omdat Koorn hier teder en beheerst voor het voetlicht treedt.
Het is moeilijk kiezen tussen beide varianten, wat natuurlijk een luxeprobleem is. Zo gevarieerd klinkt rock ’n’roll hier te lande maar zelden.Gijsbert Kamer
Sinds Hallo Venray afscheid heeft genomen van gitarist Toon Moerland bouwt de Haagse rockgroep gestaag verder aan haar door The Velvet Underground geïnspireerde, drone-achtige geluid. Daar komt met Leather on My Soul een nieuwe, akoestische dimensie bij.
Niet dat de elektrische gitaar verbannen is: Leather on My Soul komt namelijk in de gedaante van twee schijven. Ze bevatten dezelfde nummers, weliswaar in een andere volgorde, op de ene schijf akoestisch uitgevoerd en op de andere – soms vrijwel onherkenbaar – elektrisch versterkt. Wie dacht dat het drietal op zijn derde plaat zonder de traditionele gitaarsolo wel uitontwikkeld zou zijn, wordt dus opnieuw verrast. Daarmee toont de groep, die al in 1987 werd opgericht, haar overlevingsdrang en vitaliteit.
De akoestische set is direct toegankelijk en heerlijk voor wie het even wat rustiger aan wil doen. De elektrische set is zwaar overstuurd en vergt een korte inwerkperiode, maar al gauw vallen de heerlijke hooks op en zal de luisteraar zich gewillig door die stofzuiger laten opzuigen.
Een keuze maken tussen akoestisch of elektrisch is in dit geval niet nodig. Je krijgt beide, voor de prijs van één. Heel Hollands voor een Hollandse band met internationale allure, want de voorbeelden die zich opdringen, liegen er niet om: Neil Young en The Velvet Underground, en van recentere datum The Jesus and Mary Chain en, nu we toch ons leren jasje weer gevonden hebben, Black Rebel Motorcycle Club.
Emil Peeters
Het nieuwste wapenfeit van Hallo Venray is daar. En de band uit Den Haag pakt het gelijk goed aan. Dubbel album Leather On My Soul moet dit trio weer prominent op de muzikale kaart van Nederland zetten. De vraag is niet of dat gaat lukken en wanneer dat gaat lukken, maar met welke schijfje van dit dubbel album het gaat gebeuren.
Plaat 1 is voor de zaterdagavond. Met andere woorden, dit is de elektrische uitvoering van de nummers. Plaat 2 is prima geschikt voor de zondagochtend. Hierop hoor je dezelfde twaalf nummers maar dan nu akoestisch uitgevoerd. Een gewaagde maar wel erg leuke actie voor de fans. En uiteraard ook de toekomstige fans. Want hoewel de band al twintig jaar meedraait klinken ze in geen enkel opzicht gedateerd. Maar goed, we hoeven voor deze plaat dus niet meer het internet af te struinen voor mooie akoestische uitvoeringen van de nummers.
De twee uitvoeringen leveren niet altijd grote verschillen op. Neem bijvoorbeeld ‘Winner’. Nier erg hoor, maar het zijn juist de versies die wel duidelijk verschillen die het leuk maken. Zoals het nummer ‘Woman’. In de elektrische uitvoering een stevig rocknummer maar in de akoestische uitvoering een minstens zo mooie ballad. De kans bestaat dat je snel de voorkeur geeft aan een van de twee platen en de andere voorgoed in de kast verdwijnt. Dus geef ze allebei een kans, ze zijn het beluisteren zeer zeker waard.
Leather On My Soul is een aanrader voor de liefhebber. Het geeft een mooi kijkje in de keuken met betrekking tot de evolutie van een nummer. Vaak komen ze als akoestische liedjes de repetitieruimte binnen en als elektrische knallers weer naar buiten. De akoestische nummers die hier te horen zijn zullen dicht bij de originele versie liggen. Maar oordeel vooral zelf welke versie uiteindelijk mooier is.
Rene Kuijs
De opvolger van Vegetables & Fruits, hun debuut voor Excelsior, stond al tijden aangekondigd. De dubbel-cd Leather On My Soul, laat Hallo Venray van twee kanten zien. Op de elektrische zijde horen we de meest rockende kant van het drietal sinds jaren. Je kunt er op het eerste gehoor bijna niet zonder glimlach naar luisteren, met in het achterhoofd nog de mooie ingetogen liedjes van de vorige albums. De eerste helft is deels zo compromisloos stevig, dat het zelfs een enkele knipoog naar het stoner-genre behelst. Cd twee, laat diezelfde twaalf tracks nog eens horen in akoestische vorm. Alsof hier het tipje van de sluier wordt opgelicht, waarmee het geheim van de plaat wordt prijsgegeven. Het zijn dan toch weer die fijne liedjes van Henk Koorn, die doen spreken, zoals typische Venray-songs als het Ira, Winner of het stevig voortrollende Circles en You Lost It. Gevarieerd, intiem en eerlijk, terwijl ze op de elektrische kant nog zo onweerstaanbaar woest deden rocken. Dat is het contrast dat Leather On My Soul extra complimenteert en Hallo Venray op haar best is.
Corne Ooijman
Dagblad van het Noorden
Het duurde langer dan gepland, maar daar zijn de veteranen van Hallo Venray weer. Het Haagse trio onder aanvoering van Henk Koorn maakte een opvallende dubbel-cd, na Vegetables & Fruits de tweede
voor Excelsior. Eén schijfje bevat elektrisch versterkte versies, het andere de akoestische uitvoeringen. Beide cd’s hebben zo een eigen charme. Dankzij de rauwe productie klinkt Hallo Venray elektrisch als een authentieke garagerockband, terwijl de intieme, lekker lome versies voor Americana – soms à la
Neil Young – kunnen doorgaan. Na een fraaie twintigjarige carrière neemt het grillige en sympathieke Hallo Venray zo nog altijd een eigen plaats in binnen de Nederlandse subtop. Het ontroerende Why Should I Want Youis zelfs van zeldzame klasse. (pvdh)
