Blue Flamingo doet New Orleans (2)

BLUE FLAMINGO goes BIG EASY (deel 4)
Een middag ‘archeologisch veldwerk’ en ik weet nu al niet meer hoe ik in hemelsnaam alle 78-toerenplaten thuis moet krijgen. Men zei mij dat het na Katrina moeilijk zou worden om nog wat te vinden in deze stad, maar daar heb ik weinig van gemerkt. Een W.C. Handy uit 1923 en een Clarence Williams op Okeh, Piron’s New Orleans Orch. uit 1923 op Victor, Benny Moten’s Yazoo Blues, vijf Little Walters’ op Checker, vier Midnighters (Hank Ballard) op Federal, Charlie Parker en Miles Davis op Dial. Muddy Waters, BB King, Tommy Rigdley, Otis Rush,e.t.c., e.t.c.
Allemaal tegen weggeef prijzen. Dan wil ik niet weten wat hier een aantal jaar geleden is weggespoeld.

BLUE FLAMINGO goes BIG EASY (deel 5)
New Orleans behoort tot een van de best gepreserveerde historische steden van de V.S. Men vindt hier gebouwen uit de tijd dat de stad nog Nouveau Orleans heette. The French Quarter, de oude Creoolse residentiele wijk en nu het toeristische hart van de stad, is vrijwel geheel intact en gerestaureerd. Daaromheen liggen in alle richtingen historishe wijken. Straat na straat, blok na blok; oude veelal 19de eeuwse houten woonhuizen. Van bescheiden caribische stulpjes tot pompeuze paleizen.
Van de wijk waar rond de vorige eeuwwisseling een van de grootste kunstvormen uit de muziekgeschiedenis ontstond is echter bijna niets meer terug te vinden. Deze wijk stond bekend als Back ‘O Town en bevond zich ten noord-westen van The French Quarter. De buurt was zo geweldadig dat deze in de volksmond ook wel “the Battlefield” werd genoemd. In de jaren vijftig heeft men de hele wijk tegen de vlakte gegooid om er o.a. een nieuw stadhuis te bouwen. Alsof men ook zeker wilde weten dat alle verdorvenheid niet nog eens zou opborrelen op deze plek heeft men er later ook nog de kolosale betonnen sporttempel The Louisiana Superdome op gezet. Een sociaal probleem was opgelost, maar het culturele vandalisme dat daarmee gepaard ging is ongekend. “Black Storyville” ofwel “Cheap Storryville”, de Afro-Amerikaanse rose buurt waar Louis Armstrong opgroeide. Het eerste woonhuis van Jelly Roll Morton. De talloze uitgaansgelegenheden waar Buddy Bolden, King Oliver, Freddie Keppard, Bunk Johnson, Richard M. Jones, Kid Ory, Jimmie Noone, Johnny Dodds, Sidney Bechet en vele andere bekende en vergeten muzikanten bouwden aan de fundamenten van de Jazz. Vrijwel niets bewaard gebleven.
Ik had een afspraak met Bruce Raeburn, conservator van The Hogan Jazz Archive van Tulane University. De informatie waar men heden ten dagen uit moet putten is summier te noemen, maar toch heeft hij mij nog veel kunnen vertellen over Back ‘O Town. Hij liet mij enthousiast een aantal oude foto’s zien en hij gaf mij een kopie van een kaart die Richard M. Jones tegen het einde van zijn leven uit het hoofd van Back ‘O Town heeft getekend. Alle voor de Jazz belangrijke plekken had Jones gemarkeerd en benoemd. Onlangs heeft men met een aantal studenten onderzoek gedaan in hoeverre deze kaart accuraat is. Hoewel Jones er in een aantal gevallen naast zat, bleek hij te beschikken over een verbluffend goed geheugen. (Wellicht plaats ik de kaart op mijn website als ik terug ben in Nederland; www.ziya.nl)
Raeburn gaf mij een wandelroute mee die langs de schaarse nog bestaande gebouwen van Back ‘O Town leidde. Het was een heerlijke middag die mij dichter bij mijn helden bracht dan ik ooit daarvoor was geweest, Toch zijn ook deze laatste architectonische getuigenissen niet veilig voor de sloophamer. Nog onlangs heeft men een voormalige muziekwinkel, die ook op de wandelroute stond aangegeven en waar vroeger veel muzikanten samenkwamen om te jammen, afgebroken. Zomaar,omdat een parkeerplaats meer opbrengt dan een vervallen
Jazz monument. Omdat geld in dit land nu eenmaal belangrijker is dan oude Afro-Amerikaanse cultuur. En omdat toeristen zich liever laten verwennen in een tittybar op Bourbon Street. Als de hamer de gebouwen overigens niet te pakken krijgt, dan vallen ze een dezer dagen vanzelf wel om. Mij pakken ze dit in iedergeval niet meer af.
Morgen vertrek ik naar de Mississippi Delta.
ZIYA ERTEKIN alias BLUE FLAMINGO